|
Recensie:
The Ideal Crash dEUS 'The Ideal Crash' 'The Ideal Crash' is dEUS' derde plaat, of vierde zelfs als we het albumette 'My Sister=My Clock' meerekenen. Het is de eerste plaat waar Stef Kamil Carlens noch Rudy Trouvé aan meewerkten. Het dEUS voor de eenenwintigste eeuw lijkt uit het vijfmanschap Tom Barman, Klaas Janszoons, Julle Deborgher, Craig Ward en Danny Mommens te bestaan. Dat hoor je, natuurlijk. Figuren als Carlens of Trouvé lijken, retrospectief, destijds verantwoordelijk te zijn geweest voor de grillige, edgy manier waarop dEUS met popmuziek omging. 'The Ideal Crash' maakt het zichzelf niét zo moeilijk. Het is voor 100% een popplaat, alle tien goed, en daar is niks mis mee. Nu d'r niemand mer voor Barman zijn voeten loopt, laat hij de violen aanzwellen, en worden er harmonische duetten met Ward ingezet. Het resultaat is mooi, hartverscheurend bijwijlen. Het is niet verplicht om in een mooie popsong op het eind alsnog alle gitaarversterkers te laten ontploffen. Misschien is 'The Ideal Crash' wel een slechte titel, omdat die luidruchtig geëxperimenteer in het vooruitzicht lijkt te stellen, maar wonderzoete, zomeravondlijke melodieën geeft. Het is in ieder geval een lelijke titel, de ideal doet denken aan Ideal Keukens en de enige Crash die echt leuk is, heet Crash Bandicoot. Nu ja, hét grote verschil met hun oudere werk, pakweg 'In A Bar Under The Sea' steekt 'm misschien in het feit dat je als luisteraar zelden opschrikt: de tien songs op 'The Ideal Crash' nemen je eerder mee op sleeptouw, dan dat ze je bij je nekvel grijpen. Maar ook dat is niet erg, want een oud Chinees spreekwoord zegt: easy does it.(bc)
|