dEUS rondt scherpe kantjes af
Het Nieuwsblad, 13 maart 1999

dEUS maakt helemaal geen moeilijke muziek, beweert Tom Barman al jaren. Op de nieuwe cd The ideal crash bewijst hij zijn gelijk. De scherpe kantjes zijn afgerond, de melodie wint het
van de experimenteerdrang. Krijgen we dan een hap-slik-weg-cd? Integendeel.

Het ultieme popliedje. Met Little arithmetics kwam dEUS al een keer heel dicht in de buurt. Op The ideal crash staan minstens vijf songs die aanspraak maken op de eeuwigheid. De Studio Brussel-topper Instant street hoort daar bij, maar spant zeker niet de kroon op de nieuwe cd. De mooiste parels heten Sister dew en One advice, space, schitterend in soberheid. Die sobere aanpak gaat de groep trouwens bijzonder goed af, getuige ook bijna-wiegeliedjes als Magdalena en The magic hour. Slechts sporadisch gaat het tempo omhoog en treden de gitaren naar de voorgrond. Maar stel je daar geen wilde uitspattingen bij voor, dEUS klinkt op geen enkel moment ruiger dan pakweg Crowded House. Het ultieme popliedje dus, en dat in veelvoud. Na drie jaar afwezigheid staat de nationale trots weer helemaal bovenaan. Al duurt het een poos vooraleer je dat beseft. Opvallend onopvallend, is de conclusie na de eerste luisterbeurt van The ideal crash. Want: je krijgt geen verrassende melodieën, geen onverwachte tussenstukken, geen driesongsinéén, geen Theme from turnpike. Wel: zachte en nog meer zachte momenten, popmuziek die netjes binnen de lijnen blijft. Pas veel later ontdek je de diepgang en blijkt dat er onder de oppervlakte spannende dingen gebeuren. Het is verleidelijk om te geloven dat die mooie verstilling het resultaat is van de Spaanse bergen waar de Antwerpenaren veel tijd hebben doorgebracht tijdens de cd-opnamen, maar accurater om te besluiten dat Barman en co betere songschrijvers geworden zijn. Feit is dat The ideal crash blijft groeien. En we weten nog niet precies waar dat zal eindigen.

dEUS ,,The ideal crash'' (Island/Universal) (Vanaf maandag overal in de winkels) (9/10).

Bart VANDORMAEL